Moeizame tocht naar uiteindelijke erkenning


Algemeen aangenomen wordt dat de Duitse Herder "Horand von Grafrath" de stamvader is van de Duitse- en Witte Herders.  


Echter voor de geboorte van Horand (1 januari 1895) werd er al melding gemaakt van Witte Herders.  In 1882 werd de witte reu Greiff voor het eerst tentoongesteld en enkele jaren later (1887) voor de 2de maal samen met zijn mogelijke witte dochters Greiffa en Russin.
Horand von Grafrath werd als eerste hond ingeschreven in het stamboek der Duitser Herders. Samen met zijn nestbroer "Luchs" hebben zij gezorgd voor het tot stand komen van een imperium van Duitse Herders. Beiden hadden ze de witte Greiff als grootvader !  Hieruit kunnen we afleiden dat de witte genen altijd bij de Duitse Herder gehoord hebben en dat het hier niet gaat om albino honden.
De eigenaar van Horand (Rittmeister von Stephanitz) was geen liefhebber van de witte kleur. Vooral een witte kleur bij een werkhond is in zijn ogen onaanvaardbaar. 
"De witte kleur voorkomend in andere dan de poolstreken is vast een teken van degeneratie.  Wit-gelig, gebroken wit of roomkleurig, dun gekleurd of zuiver wit stokhaar ziet er vreselijk saai en oninteressant uit. Het is de vraag of de ziel van de ongelukkige bezitters van deze kleur er niet net zo bleek en troosteloos uitziet als hun vacht."
De fokkerij van de Duitse Herder liep vlot en ze werden ook geëxporteerd naar vooral Amerika en Canada.  Er werden zowel gekleurde als witte herders gefokt.  De koninklijke familie van Habsburg was in het bezit van een prachtige bloedlijn Witte Herders.
In 1913 werd de German Sheperd Dog Club of Amerika opgericht.  In die tijd bezat Amerika prachtige bloedlijnen van witte Herders en in Canada gebeurde hetzelfde.  Van daaruit werden de witte herders vooral geëxporteerd naar Australië, Cuba en Puerto Rico.  In de jaren '40 tot '50 was Amerika instaat prachtige Duitse Herders voort te brengen zonder beïnvloed te zijn door de Duitse lijnen.  
In de jaren '60 kreeg de witte herder het hard te verduren.  In de fokkerij van de standaard Duitse herder waren verschillende gebreken geslopen, o.a de zwaar tellende vachtverbleking.  De zondebok was vlug gevonden, dit werd natuurlijk toegewezen aan de witte Herder !  Er werd geadviseerd niet meer te fokken met de witte honden.  In 1959 werd de rasstandaard herzien; honden met meer dan 50 % wit en de zogenaamde albino,s werden gediskwalificeerd.  De Witte Herder werd verbannen uit de showwereld en er mocht ook niet meer met ze getraind worden.  In Europa werden witte pups van gekleurde ouders geëlimineerd wat maakt dat hij in Europa tot uitsterven bedreigd was.
Niettegenstaande de nieuwe maatregel bleef men in Amerika en Canada verder gaan met de Witte herders en werden de pups ook geregistreerd.  Er werden verschillende Witte herder verenigingen opgestart ter bescherming van de Witte Herder en het naleven van de standaard in de fokkerij.  Canada en Amerika wisten sterke lijnen te fokken van zuiver Witte herders.  Er werden nationaal en internationaal shows gehouden door de verschillende herderclubs.  Deze shows werden niet erkend maar hielpen de fokkerij naar een hoog niveau.
In Europa was de Witte herder al jaren verdwenen, maar in 1967 komt er wijziging.  Een Amerikaanse witte herder reu wordt Zwitserland binnengehaald.  Méér en meer landen importeren Witte herders vanuit Canada en Amerika.  In Duitsland wordt sinds lang ook weer melding gemaakt van witte pups uit gekleurde ouders.
Het ras is weer in opmars !!

Het ras heeft in het verleden aardig wat tegenkantingen gekend, echter de weg naar erkenning was ook nog moeizaam.  Op 15 augustus 2001 wordt het verzoek tot erkenning ingediend.  In 2002 bereikte het ras weer een belangrijke mijlpaal; de witte herder kreeg een voorlopige FCI-erkenning als zijnde Zwitserse Witte Herder oftewel Berger Blanc Suisse.
De toevoeging "Zwitserse" is enerzijds verwezen naar het land dat als eerste de Witte herder weer binnenhaalde in Europa.  Anderzijds is het tevens een erkenning voor de zware taak die een zekere Mevr. Birgit Stoll op zich nam om de 8 bloedlijnen (nodig voor de internationale erkenning door het F.C.I.) te bewijzen.  Een taak die vele jaren zoekwerk in beslag nam !
In 2011 werd alle inzet beloond en kreeg het ras eindelijk de felbegeerde definitieve FCI-erkenning !!